یادمه اون موقع ها جزوه هاتو با خودکار های رنگی مینوشتی.
از صورتی به جای قرمز استفاده میکردی.از سبز و نارنجی.بنفش رو هم خیلی دوست داشتی.
هر وقت که خودکارهاتو میدیدم با خودم میگفتم چه رنگهای شادی داری.
کاش من هم حوصله ی این همه شلوغی رو داشتم.
ولی حتی الان هم فقط دلم به خودکار سیاه و آبی ام خوش است.وقتهایی هم که خیلی دلم بگیره شاید قرمز.
رنگهایت را ردیف میکردی روی نیمکت.روبروی میز معلم.تا پز رنگ صورتیتو به تخته سیاه و تنهای کلاس بدی.
رنگ سبزتو کنار دست من میذاشتی تا دلم رو که مدتها آرزوی سبز شدن داشت بسوزونی.
دوست داشتم ظهر ها که تعطیل میشدیم جزوه هاتو بگیرم توی همون دفترهای پاپکوی مهربون(یادته؟) تا وقتی شب تنها تو خونه هستم دست خط هاتو بو بکشم.بهشون نگاه کنم تا رنگین کمونی که هیچ وقت نتونستم تصورشو بکنم جلوی چشمام ظاهر بشه.
کیفت یه دنیای اسرار آمیز بود.پر از سوال؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
از دور بهش نگاه میکردم که کف زمین روی موکت سبز کنار دیوار جا خوش کرده.انگار میخواست بهم بفهمونه که از من خوش شانس تره که میتونه با تو همه جا بره.
انگار همه چیز فقط یه خواب بود.
(این خواب هم از موقعی شروع شد که مدرسه ی ما(امام رضا) رو خراب کردن و ما به ناچار سر از حکمت شما در آوردیم.)
هر روز میدیدمت.خودکارهاتو.جزوه هاتو.دیگه تقریبا همه چیزمون یکی شده بود.خودکارهاتو بهم میدادی.من نامه هامو با دست خط کج (از گوشه ی صفحه شروع میکردم و با امضای سانتیاگو تموم میکردم.)توی کیف پر رمز و رازت میذاشتم.
بعد از مدتها دیگه هیچی برام تازگی نداشت.
نه صورتی هات/نه سبزت و نه کیف کف کلاس خوابیدت.من ار مخلوط کردن اون همه رنگ فقط به دو رنگ رسیده بودم.
"خاکستری"و "سیاه"
که جاشون توی جیب جلوی کیفت خالی بود.به خودم میگفتم چطوری آدم میتونه انقدر تغییر کنه؟
از اون همه رنگ شاد فقط و فقط سیاه و خاکستری رو انتخاب کنه.
ولی به رنگ سیاهت هم علاقه مند شدم.کم کم در میز اول کلاس پیش دانشگاهی با اون موکت های سبزش .
داشتی رنگم میکردی.همون وقتی که اولین بار بعد از ماهها کنار هم نشستیم.احساس کردم همون رنگین کمونی که تو جزوه هات دنبالش میگشتم الان خودم هستم.اما تو همه ی رنگها رو تو رنگ سیاه خودت ذوب میکردی و بعد هیچی.
چه کسایی که جذبت نمیشدن.از معلم مدرسه گرفته تا بجه های دیگه.(میدونی که کیا رو میگم.)خب از من چه توقعی داری که گیرت نیفتم؟
انقدر منو با رنگهات بازی ذاذی که شده بودم جعبه ی مداد رنگی.پر از احساس.پر از شعر.پر از درخت و خورشید و ...
پر از نقاشی /پر از کودک که تو مهد کودک از تو کیفشون مداد رنگیشونو در میارن و رنگ میکنن.
"پسری که گل در دست دارد"
"دختری که با عروسکش میخندد."
"من و تو که با هم باددددددددوووووووووووم میخوریم."(اشکال تایپی نیست.اینا همش خاطره است.)
اما تحملم کم بود.شاید هم جعبه ی من کوچیک بود که رنگهام زود تموم شد.به رنگ سیاه رسیده بودی.گفتم عوضش کن...

...............................................................................................
......................................(اینا لازم بود که سانسور بشه)..........................................

......................................................................

ولی این مهم نیست.سعی میکنم یه جوری با رنگ سیاه کنار بیام.
فقط میخواستم بهت بگم که خودکار صورتیت که بهم داده بودی جوهرش تموم شده.دیگه هیچی نمینویسه.بیا پسش بگیر.ولی...

کاش یه سری به مدرست بزنی تا ببینی که فقط موکت سبزش/تخته سیاه تنها/یه خودکار تموم شده تو سطل آشغال از اون همه شلوغی باقی مونده.ولی همینها هم خاطراتتو برام زنده میکنن.
این میز/این تخته/این فرش مدرسه همه یادگاران توست.

حالا فهمیدی که دنیای ما دیوونه ها پر از خودکار رنگیه؟

رفته ای اینک ان آیا باز برمیگردی؟
چه تمنای محالی دارم. خنده ام میگیرد.

"حمید مصدق"
من این شعرو خیلی دوست دارم واسه همین هم همه جا مینویسم.
--------------------------------------------------------------------------------
بعد از مدتها برگشتم.باز هم سلام.
خیلی وقت بود نمیدونستم چی باید بنویسم ولی یه اتفاقاتی پیش اومد که...
راستی اومدن پاییز رو به همه تبریک میگم البته اگه مثل من پاییز رو دوست داشته باشین.
ماه مهر هم که برای دومین سال برام رنگ و بویی نداره.
یادمه اون موقع ها قبل از شروع مدرسه به مامانم میگفتم:
مامانی.برام دفتر نمیخری؟
مامانی.برام از اون جامدادی خوشگلها هم بخر.
مامانی.امسال لباس فرم مدرسه چه رنگیه؟
اما امسال دیگه هیچ کدوم از اینا برام مهم نیست.
یادش بخیر.
خدا رو هم فراموش نکنید.تازه حتما یادتون باشه که شبها قبل از خواب حتما مسواک بزنید تا کارتون مثل من به جراحی لثه و پروتز نکشه.